– A jeśli nas zauważą? – spytał Fisher.

– Otwieramy ogień i wiejemy – odparł Dove. – Za mną.

Dove poprowadził swój zespół do wsi. Maszerowali wśród ciemnych chat i śpiących wrogów. Uszli zaledwie kawałek, gdy z cienia wyłonił się japoński żołnierz, a zobaczywszy dziwne ciemne kształty, stanął jak wryty. Co prawda uśmiechał się, ale wyraz jego twarzy zdradzał, że zaczyna się bać. Dove postąpił cztery kroki w jego kierunku i wypalił mu dwa razy w twarz. Impet pocisków kaliber 7,62 mm odrzucił Japończyka do tyłu.

– Ognia! – rzucił Dove i natychmiast trzask japońskich karabinów zmieszał się z ostrym dźwiękiem wydawanym przez Thompsony. Japoński strażnik wypadł z chaty i padł naszpikowany ołowiem, a z miejsc, w których pociski uderzyły w ciało, unosiła się krwawa mgiełka.

– Naprzód! Naprzód! – krzyczał Dove, a jego ludzie, strzelając dokoła, pędzili przez wioskę w stronę widniejącej przed nimi mrocznej ściany dżungli.

Biegli tak kilkaset metrów, przez las i mokradła, przez krzaki. O dziwo, żaden nie padł. Wreszcie Dove kazał im się zatrzymać. Poprowadził ich nieco w bok, aby zejść ze ścieżki, i dopiero wtedy pozwolił im usiąść dla zaczerpnięcia tchu.

– Jezu, a to dopiero zabawa – sapnął młody Ray. – Strzelanina jak w O.K. Corral.